മുറിവുണക്കാൻ കാത്തിരുന്ന്

*മുറിവുണക്കാൻ കാത്തിരുന്ന്*

എഴുതിയത്: സുബിൻ. കെ

*ഈ പകലും

 അന്തിയായി മാറുന്നു.

ഞാനെന്നിലും നിന്നിലും

ഇരുട്ടണിയുന്നു..

അന്യനാകുന്നു...

പ്പെടുന്നനെ

ഇരുട്ട്  പടരുന്നു,

 കറുപ്പ് പോലെ..

ഇരുൾ മൂടുന്നു

തൊടിയിലും മുറ്റത്തും

പടിയിലും തെല്ലോന്ന്...

ഭ്രാന്തമായെന്നിലും

ഇതാ ഇവിടെയൊരു നനവിന്റെ 

പെയ്ത്ത്....*

പുതുമണം  വിടർത്തി 

നനവ് പെയ്യുന്നു.*

മഴ 

ഒടുവിൽ 

ഒടുവിൽ 

വീടിന്റെ 

ഇറയത്ത് 

കയ്യിലൊരു

ഫോണുമായി

മുറിവ് ഉണങ്ങാൻ 

കാത്തിരുന്നു 

ഞാനും നീയും.

ഉണങ്ങില്ലെന്ന് ഉറപ്പുണ്ടായിട്ടും 

മഴ തന്ന കാറ്റിൽ 

മുറിവുണക്കാൻ 

കാത്തിരുന്നു ഞാനും നീയും..*