EDITORIALS PUBLISHED

EDITORIALS

POOR ECONOMICS- A RADICAL RETHINKING OF THE WAY TO FIGHT GLOBAL POVERTY

POOR ECONOMICS- A RADICAL RETHINKING OF THE WAY TO FIGHT GLOBAL POVERTY.

ABHIJITH BANARJEE AND ESTHER DUFLO

BOOK REVIEW BY,

SUBIN.K

Poverty is the most painful emotion in every state which takes out the happiness of sapiens and postulates a volcanic explosion in the human surroundings. Based on this observation, I would like to narrate or describe the book “ POOR ECONOMICS-A RADICAL RETHINKING OF THE WAY TO FIGHT GLOBAL POVERTY written by Abhijith banarjee , Indian economist and  co-founder of J-PAL and ford foundation international professor of economics at the Massachusetts institute of technology and ESTHER DUFLO, French economist and co-founder and director of Abdul latif jameed poverty action lab and also the recipient of 2010 john bates Clark medal for economists under the age of forty for significant contribution to economic thought and knowledge. The book poor economics says a big picture about the trajectory version of human helplessness and policy implications and in short deals with an icon of the independent thoughts and conclusions with a strong and valid proofs and methodology of randomized controlled trials (RCTS), means an experimental study under which treatment and control groups are formed based on randomized selection. The treatment group intervened by policy or programs then the impact of intervention is assessed based on econometric techniques and compared with the results of the control group in the rhythm of economic knowledge. The book Marvelously insightful on the real nature of poverty quoted by amartya sen the world famous economist and Nobel prize winner and book shortly awarded the Nobel memorial prize in economic sciences for their experimentating approach to alleviating global poverty.at the time of my reading there is a stricken fact which continuously alerted my normal cognitivism that’s not only limited on the sphere of social awareness and prism of economical judgments. It is completely serious with the definitions of poverty. As we all know the conventional approach of poverty the righteous version of poverty and its estimations are limited on the structural nature of academic overview and justiciable critical pedagogy and social objectification. Then after reading the entire pages of the book  gaved a strong conceptual imaginary about the nature of poverty which deep rooted on the Indian society and also in the global society, paved the way opening up a wave to the art of economics. Sometimes I thought that, the rhythmic beauty of poverty structurally posted on the black days of the bangal and Indians how they managed their living creatures which is essential or parabolic mandate with a limited entity of identities.

Therefore, am also made a beautiful definition for poverty, derived as a product of reading,” poverty is not a situation of absence of poverty, it is a situation of what a magic has to visible in the field of yesterday , that doesn’t work or seen in the existing social sphere termed as poverty”. This quite different from the man-holed term or thing, what we actually heard about the academic way of poverty definitions, which means the condition what, a society or which a person or a community lacks the financial resources and essentials for the minimum standard of living. Absolutely, that is clear; it is a situation of income level from employment so low that basic human needs can’t be met. But in a stance of literic point of view, the definition turned to the concept of sustainable development and it paves a seed for the future dedication.

                                  At the time of reading, one of my beautiful enquiry is that, why poor economics? The title of the book is more and more attractive in the real paradigm of the umbrella concept of economics. Poor economics- a radical rethinking of the way to fight global poverty. The titles double meaning perfectly captures Michael’s problem. While the entire phase of reading not only mine and every one, the book instills a curiosity among the readers who thrust in the field of economics with a positive externality. I think, authors are tried to analyses the failings of conventional wisdom regarding poverty and also in order to break the conventional myths and misconceptions along with the poverty and also examine the economic lives and what are the choices of poor and also identity poverty traps and enable the poor to rid out from the traps. I think there is a strong deep rooted gunshot visible in the book that, they shoted or focused policy makers and administrators and development and welfare economists, and also anyone who cared about world poverty. 

The book is about the economic life of the poor the title’s double meaning perfectly captures Michael’s problem. First, this is a book about the economic life of the poor. Secondly, the economy described functions quite poorly. The poor are paying high prices for everything from food to healthcare to credit. They frequently have to make tough choices without adequate access to information. Compare those conditions to the western economy where not only are incomes higher, but the “right” decisions - such as chlorinated water piped into your home or automatic deductions to your savings account - are the default. The result, “For the poor, every year feels like being in the middle of a colossal financial crisis”.

The book is efficiently structured with 10 chapters including PART 1 and PART 2 widely discusses from poverty traps to political economy and policies and politics. The book is about the kinds of theories that help us make a sense of what the poor are able to achieve and where and for what reason they need a push. Each chapter in this book describe a search to discover what these sticking points are and how they can be overcome, we open with essentials aspects of peoples family lives what they buy, what they do about their children’s schooling, their own health, or that of their children’s or parents: how many children’s they choose to have to; and so on.

How the poor make careful decisions based upon their perceived realities and priorities. Their decisions might not however be the ones that westerners think are best for them.  One excellent example Duflo delves into is the problem of early pregnancy and school dropout. When girls don’t have enough money for uniforms or school fees it is possible to turn to an older, wealthier man who can pay for those expenses in exchange for sex.However, if the girl ends up pregnant, she will probably have to drop out of school. What is perhaps not taken into account is the idea that for a girl who is unable to pay for a uniform, becoming pregnant by somebody with the means to take care of her and her baby is an acceptable risk, perhaps even a good outcome.  It was especially upsetting to me when the older man was in fact a teacher at the girl’s school. It is frustrating and terrible that turning to a “sugar daddy” is perceived to be – or in fact might be – their best choice.

Beyond the harsh realities of the life of the poor, Duflo and Banerjee also describe an economy which is functioning poorly. The poor have developed many adaptations for coping with their poverty, but it is often these very strategies that then block them from advancing. For example, the poor tend to engage in temporary migration of some family members to access work in cities while still maintaining village ties. Unfortunately this practice will never build the skills or relationship with a steady employer that would lead to promotion or advancement to a better paid job. In addition, planning for all these contingencies and constantly worrying about your financial situation creates stress and depression. Stress makes it harder to focus, causes less productivity and interferes with making strong long-term decisions. We know that if a person coming from the poor family, he can’t afford to eat enough; this makes them less productive and keeps them poor. If the people  is rich, they can find their basic metabolic needs of the body are taken care of all that extra food goes in to building strength, allowing people to produce much more than they need to eat merely stay alive. This simple philosophy quotes a relation with simple biological mechanism creates an S shaped relation between income today and income tomorrow. At the same time the book discusses on how the market and institutions are works for the poor. Can they borrow, save, insure against their risky they face? What the governments do for them and why they fail? Throughout the book returns some basic questions. And along with the questions the book widely discusses the way of vicious poverty circles. It is heart touching in the normative manner and significantly says that, is democracy is good for poor? Or what is the ultimate cause of poverty does the foreign have the role to play? When answer all the questions: poor countries are poor, because they are hot, infertile malaria, infested, often landlocked, this makes it hard for them to be productive without an initial large investment to help them deal with these end economic problems. Poverty leads to intolerable waste of talent. Amartya sen pointed that poverty leads to an intolerable waste of talent. It is not a lack of money, and not having the capability to realize ones full potential as a human being.

From chapter 3 onwards the stanza takes in to militant character to question the nature of poverty along with health traps and education traps and family traps and decisional problems and hazards of being poor. 

Some of these technologies are so cheap that everyone, even the very poor, should be able to afford them. Breast-feeding, for example, costs nothing at all. And yet fewer than 40 percent of the world’s infants are breast-fed exclusively for six months. A bottle of Chlorine costs $0.18 US PPP and lasts a month. This can reduce diarrhea in children by up to 48 percent…Yet only 10 percent of the population actually uses bleach to treat their water…Demand is similarly low for bed nets.” 

In the chapter 4 deals with a common problem still prevalent in the society that is failure of schools and imparting education to the student. Education and schools in the most developing countries is a targeted pedagogy which avoids the so called average students and reflects the wastage of talent and gradually students are limited in a minimum sphere of their daily surrounds and also they, are becomes to put in a center of question and authors are agreed with reengineering of education sector along with pratham’s work and agrees the voccationalisation and skill based education needed in the sector and also furnishes the criteria of approaches systematically planned and organized. I think this is an icon of big picture that all educationists and teacher educators and student teachers wanted to understand in the sphere of critical pedagogy. Therefore our students will stay and study more and automatically the revival is much more possible in the art of economical thought. 

“Building schools and hiring teachers are useless if there is no strong underlying demand for education; conversely, if there is real demand for skill, a demand for education will naturally emerge and supply will follow.” 

The authors’ research finds a large percentage of households with at least one member of the family owning their own business; however entrepreneurship is not a common aspiration of the poor. What they really want is for their children to land government jobs – such as teachers. Duflo recounts a very interesting anecdote about the correlation between Mexican maquiladoras (manufacturing centers) located in a mother’s village, and strongly increased nutrition of her children. The additional income the mother earned at the maquiladoras was not enough to explain the substantial increase in the children’s nutrition. Instead she proposes that “Perhaps the sense of control over the future that people get from knowing there will be an income coming in every month – and not just the income itself – is what allows these women to focus on building their own careers and those of their children”. A predictable, dependable income separates the poor from the middle class and alleviates the stress that was so additionally detrimental. 

The unfortunate reality is that most villages don’t have maquiladoras where women can access work for a reliable paycheck. While they might prefer a steady income, people end up as entrepreneurs by default. Even if the absolute income earned by a small entrepreneur is minimal, profits used to send children to school hold out the hope of a generational shift to those promised government jobs through education. I wonder when people hope that their children will become government workers, do they hope that they will be the teachers and nurses who show up and do their jobs, thereby bringing health and education to their villages? Or do they envision their children ascending to the elite corrupt club where they can collect their salary and bestow favors on their network?

Duflo and Banerjee articulate their argument somewhere between the total aid ideology of Jeffery Sachs and the free market modal of William Easterly. They view microcredit as an innovation which allowed the market to develop. But when the market is not there for solutions to emerge on their own, they argue that the government may need to create the correct conditions or provide a service that nobody else is willing to provide, such as loan guarantees for SMEs. They also think that some interventions are simply the most cost effective when distributed for free, such as malaria nets, because they not only protect the person sleeping under the net but reduce the transmission of the disease and therefore bring tremendous value to a community. Duflo advocates the development of a robust toolkit – one that allows the free market to develop solutions and encourages the government to provide services that are not naturally emerging. 

Duflo and Banerjee argue that previous poverty alleviation interventions have been blocked by the 3 I’s: ideology, ignorance and inertia. Poorly implemented programs have had poor results. She advocates careful research to identify the poverty traps that exist and thoughtful strategies for addressing them. Sometimes their solution is providing education – a more impactful response to early pregnancy was moving beyond the routine sex-education “ABC” mantra (Abstinence, be faithful, condom) to bringing to light the risk that an older man is more likely to be HIV positive and therefore a risky sexual partner.

I would caution against her assertion that all problems can be boiled down to the right randomized control trial and the proper ultra-specific intervention. RCTs – such as the iron fortified fish sauce trial in India which Duflo discusses in her lecture cost an enormous amount of money to properly administer. Is there any guarantee that the results are accurate or that the findings will be applicable in different communities or different countries? Could that money have been put to better use, perhaps through microfinance or SME investment, or even in an unconditional cash transfer?

The last issue that the authors stress is that the institutional environment shapes the beliefs of poor people and hence shapes the decisions regarding food consumption, health care and education. Their argument is that although there may be bad institutions which cause poor people to be poor, careful understanding of the motivations and the constraints of everyone can lead to better designed policies and institutions.

While most of this summary has focused on what is poor about poor economies, I want to share my favorite anecdote from the book because it points out what is rich about poor economies. Duflo and Banerjee describe a situation in Bangladesh involving neighboring Muslim and Hindu families. One family falls on hard times and steals some small items, such as fruit from their neighbor’s yard. The neighbor replies, if I were in her position, I would probably steal, too. When little things disappear, I try not to get angry. I think ‘The person who took this is hungrier than me. The village entity has a remarkable capacity to understand each other’s needs and accept them; the poor would be reluctant to sever ties with that support system in the hopes of a salaried job in the city. Positive, yet more difficult to measurable interventions happen in locally based organizations such as villages, religious groups and women’s groups. In those situations the fact that the hand-up in happening from within the community, not outside of it, builds a more confident and empowered group. I see that group / village being the place where the next generation leaders who actually want to lead, teachers who actually want to teach and health providers who provide real access to health would come from. It is important to focus poverty alleviation interventions around supporting and improving existing behaviors, networks and institutions.

By going through with the book I can find such points, they are, the urge to reduce the poor to a set of clichés as lazy or enterprising, noble or thievish, angry or passive, helpless or self-sufficient, no wonder policy stances also tend to be captured in simple formulae. And the second observation that the poor are just like the rest of us in almost every way. We have the same desires and weaknesses. And the third observation is that, even a small change can have big effects.

And the most paradox that the book does not implied or misses the causes of poverty and also if we want to make a small change needs to big will – that the institutions wants to matter and also the behavior of policy makers are not matched on the field of study. It strongly takes an absence about the structural aspect of poverty and some other aspects of dimensions of poverty such as the varied nature of feminization of poverty and tribal and environmental problems in the prism of sustainable developmental goals. When the book misses the all of that beautiful version of poverty wise fully gives a chance for the researchers and students to think and act in the manipulated nature of poverty and invites new thoughts for the structural updation on the base of this organism of poverty. And poverty estimates and poor as a monolithic group and no radical re thinking and some others are badly misses the book.it is quite natural as am think but in the nature of development, quite possible to happen and discuss the varied behaviors of possible accrues.  One more beautiful feature of the book is that, organization and its presentation. It is a great lesson for all learners who are ready to enter in the field of research and going to write and publish articles and journals. Lucid presentation, simple language using’s effective usage of language without less of jargons and more of substance. It is largely anecdotal in nature. There is no doubt the book is a great lesson for all peoples in our world, because damnly sure it serve the administrators and policy makers and students and followers of economics and also the public administrators.

In general, the authors do not say that there are no poverty traps. They agree that there may be traps. Moreover, they do not say that no aid should be given to the poor as suggested by Easterly. The authors argue that both may be right. The problem is that both Sachs and Easterly are oversimplifying the problems in developing world.

 In their own words, “The message of this book, however, goes well beyond poverty traps. As we will see, ideology, ignorance and inertia-the three is-on the part of the expert, the aid worker, or the local policy maker, often explain why policies fail and why aid does not have the effect it should.”

I like the way the authors write. They support their arguments with data sets, and they base their policy implications on solid empirical evidence. As the title of the book suggests, they force readers to rethink poverty problems. From this perspective, it goes far beyond Sachs-Easterly debate and provides a third dimension of the problem by focusing on the decisions of households on food consumption, health and education. They not only draw a sketch of the problem but also offer policy alternatives that may be effective in solving them. Their arguments are also supported by true stories and anecdotes of people they surveyed. In my view, some photographs of poor people’s lives might have been useful and illustrative in visualizing their lives for readers. And also note that this book is a great eye opener for the world. Because we need to eradicate the poverty from the grass root level. So that I suggest all policy makers and the public administrators should read this act based by the clear understanding of local governance, and enact policies by knowing the lives of poor and always we can eliminate the painful notion of poverty furthermore can attain the umbrella concept of sustainable development no longer.

                                                  

പുസ്തക ദിനം : കാർട്ടൂൺ സീരീസ്.

ഇക്കയായ ദിവസങ്ങൾ

ഒരു ഇക്കയായ ദിവസം.

പണ്ടേയ്, ഞാൻ ചെറുപ്പത്തിൽ ഒക്കെ ആയൊരുന്നപ്പോ ഞങ്ങടെ നാട്ടിൽ ഉള്ള ആൾക്കാർ പരസ്പരം കാക്ക ന്നും ഇക്കാന്നും ഒക്കെ വിളിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടിരുന്നു..... അങ്ങനെ ഒരു വിളി കേൾക്കുമ്പോൾ അവരൊക്കെ അതിനോട് പ്രതികരിച്ചിരുന്നതും പെട്ടെന്നൊരു സഹോദര സ്വഭാവം കാണിക്കുന്നതും ഒക്കെ വല്ലാത്ത കൗതുകത്തോടെ ഞാൻ നോക്കി നിന്നിരുന്നു... പോകെ പോകെ മനസിൽ ഒരു ആഗ്രഹം വന്ന് തുടങ്ങി.... എന്നെ ഇക്ക എന്ന് വിളിക്കാൻ ആരും ഇല്ലല്ലോ ന്ന്..... ഇടക്കെങ്കിലും ന്റെ ഒപ്പം 10ആം ക്ലാസ്സിൽ പഠിച്ചിരുന്ന കൂട്ടുകാരോട് ഞാൻ അത് തുറന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു...... പിന്നെ പിന്നെ അതൊക്കെ ചെറുപ്പത്തിൽ തോന്നിയ ആന മണ്ടത്തരം ആയി ഞാൻ കണക്കുകൂട്ടി....... പ്ലസ് ടു വില്,  കുറെ സ്പോർട്സ് പയ്യന്മാർ ഉള്ളത് കൊണ്ട് തലങ്ങും വിലങ്ങും ഇക്ക മാർ ആയിരുന്നു..... ഞമ്മള് പടിപ്പിസ്റ് ആയോണ്ട് ഓല്ലൊന്നും മിണ്ടൂല..... ഞമ്മള് അങ്ങാട്ട് കേറി മിണ്ടുന്ന സ്വഭാവവും ഇല്ല... പക്ഷെ അതിൽ ഒരുത്തൻ അബ്ദുല്ല അബൂബക്കർ എന്റെ അടുത്ത് വന്ന് പടിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു..... മനസ്സിൽ അത്രേം ഇഷ്ടത്തോടെ ഇക്ക എന്ന് ഞാൻ വിളിക്കുമ്പോൾ അവൻ എന്നെ ആശാനെ എന്നാ വിളിക്കാറുള്ളത്..... സ്പോർട്സ് practice ന് പോവുമ്പോൾ നഷ്ടപ്പെടുന്ന ക്ലാസ്സുകളും പാഠങ്ങളും ഒക്കെ ഞാൻ പറഞ്ഞു കൊടുക്കും..... ചെക്കൻ അങ്ങനെ പ്ലസ് ടു ന് ഞങ്ങടെ ഹ്യൂമാനിറ്റീസ് ബാച്ചിൽ ആ സ്കൂളിൽ തന്നെ ആദ്യമായി ഫുൾ A പ്ലസ് നേടിയ  ആയി.... ആഹ് അതൊക്കെ ഒരു കാലം.... ജീവിതം നിറം പിടിപ്പിക്കാൻ നാദാപുരത്ത് നിന്നും കല്ലടിയിൽ എത്തിപ്പെട്ട അബ്ദു സായിയിൽ നിന്ന് ഒരു ബിരുദവും പിന്നീട്  അഡ്വക്കേറ്റ് ആവണം എന്ന ആഗ്രഹം വഴി തിരിഞ്ഞു ഇന്ത്യൻ നേവിയിൽ എത്തിപെടുകയും ചെയ്തു....ഒരു ദിവസം പത്രത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ സ്പോർട്സ് ഒട്ടും ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ഞാൻ അവന്റെ വാർത്ത മുൻ പേജിൽ വായിക്കും എന്നും., ഒളിംപിക്‌സ് നേടി ഇന്ത്യക്ക് അഭിമാനം ആവും എന്നും ഒക്കെ പറഞ്ഞിരുന്നു.... അതൊക്കെ ഇനിയും നടക്കുമല്ലോ... ലെ..... അങ്ങനെ ഞാനും തിരക്കുകളിലേക്ക് യാത്രയായി.... പ്ലസ് ടു വിന് ശേഷം അബ്ദു എന്ന പേര് പിന്നെ ഞാൻ കേൾക്കുന്നത് വിക്ടോറിയയിൽ നീളം താടിയും ഗുണ്ടയുടെ രൂപവും ഉള്ള ആ സൗണ്ട് mechanic നെ പരിചയ പെടുമ്പോൾ ആണ്..... NSS ക്യാമ്പിൽ LIGHT AND സൗണ്ട് ശെരിയാക്കുന്ന അയാൾ അങ്ങനെ ഭീകരൻ ഒന്നും അല്ല എന്ന് പിന്നീട് മനസിലായി....

പിന്നെ പിന്നെ ഈ പേരുള്ള ഒരുപാട് പേരെ കണ്ടുമുട്ടി.... പഠിപ്പിച്ച കുട്ടികൾക്കിടയിലും അധ്യാപകർക്കിടയിലും അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഈയൊരു പേര് കൂടെ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഇരിക്കെ internship കഴിഞ്ഞു കോളേജിൽ എത്തിയ ഞാൻ ഒരു ജൂനിയർ നെ കണ്ടുമുട്ടി...... ഒരു മോർണിങ് അസംബ്ലി യിൽ ഇംഗ്ലീഷ് പറഞ്ഞു പ്രഭാത ചിന്ത അവതരിപ്പിക്കുന്നത് ആണ് ആദ്യമായി ശ്രെദ്ധിച്ചത്... പോകെ പോകെ മനസിലാക്കി ആൾ സ്പോർട്സിലെ വലിയ പുള്ളി ആണ് എന്ന്...... ഓർമകൾ തഴുകി എത്തിയത് പ്ലസ് ടു വിൽ ഒപ്പം പഠിച്ച അബ്ദുല്ലായിലേക്ക് ആണ്.  മൂപ്പ രുടെ പേര് ഞാനൊന്നു തിരക്കി. അബ്ദുല്ല ഒമർ... അഹഹ.... എവിടെയോ ചില ചില സാമാന്യ സാമ്യങ്ങൾ.... ചിലപ്പോൾ അബ്ദുല്ലഅബൂബക്കറെ തിരയാൻ വേണ്ടി ആരോ മുന്നിൽ കൊണ്ടെത്തിച്ചതാവാം  അതിനുള്ള സൂചനയാവും എന്ന നീരിഷണത്തിലേക്ക് മെല്ലെ ചിന്തകൾ എത്തി. ആദ്യം ഒന്ന് അമന്തിച്ചെങ്കിലും ആള് ഇപ്പോ എവിടെയാവും ?അറിയില്ല..... ഉപയോഗിക്കാതെ ഇരുന്ന ഫേസ്ബുക് അക്കൗണ്ട് പൊടി തട്ടി എടുത്തു..... ഫേസ്ബുക് uninstall ചെയ്യുന്ന സമയത്ത് എല്ലാ ഫേസ്ബുക് സുഹൃത്തുക്കളെയും unfriend ചെയ്തത് കൊണ്ട് അവന്റെ അക്കൗണ്ട് കിട്ടാൻ ഒരുപ്പാട് കഷ്ടപ്പെട്ടു.... കുറെ തിരഞ്ഞു. ഒടുവിൽ കിട്ടി. മെസ്സേജ് അയച്ചു. ആൾക്ക് എന്നെ പെട്ടന്ന് തന്നെ മനസിലായി..... അങ്ങനെ ഒരു ഞായറാഴ്ച ചെക്കൻ വിളിച്ചു.... അവൻ ഇന്ത്യൻ നേവി യിൽ ഓഫീസർ ആണ് എന്നും അങ്ങനെ അങ്ങനെ കുറെ സംസാരിച്ചു....

ഇവനെ വീണ്ടും ജീവിതത്തിലേക്ക് കൊണ്ടു വരാൻ കാരണമായ അബ്ദു വിനെ ജീവിതത്തോട് ചേർത്തുപിടിക്കണം എന്നും കൂടുതൽ കൂടുതൽ പരിചയപെടാനും ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷെ പഠനത്തിന്റെ ആരവങ്ങൾക്ക് ഇടയിൽ അതിനൊക്കെ സമയം കിട്ടിയില്ല. എങ്കിലും ആള് ഒരു different ആണ് എന്ന് മനസിലായി. ആ ഇടക്കാണ് മൈസൂർ യൂണിവേഴ്സിറ്റി വിവിധ സ്വഭാവങ്ങൾ കാണിക്കുന്ന കുട്ടികളെ പറ്റി ഒരു പേപ്പർ presentation വിളിച്ചത്.... brochure കണ്ടപ്പോൾ നല്ലതാണ് എന്ന് തോന്നി. അങ്ങനെ ഞാൻ പഠിപ്പിച്ച കുട്ടികളെയും ഒപ്പം എന്റെ കുറച്ചു അധ്യാപക വളയങ്ങളിൽ അവർക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട വിദ്യാർഥികളെയും കുറിച്ച് ഒരു അന്വേഷണം നടത്തിയത്.... അന്ന് തുഷാര ടീച്ചർ അബ്ദുവിനെ കുറിച്ച് ചില കാര്യങ്ങള് പറഞ്ഞു. നല്ല അധ്യാപകൻ ആവാൻ കഴിവുള്ള ഈ കുട്ടി ഒരു പ്രത്യക ഇനം ആണ് എന്ന്.... ഓഹോ... അതൊന്ന് കണ്ടുപിടിക്കണം അല്ലോ..... പോകെ പോകെ സലീം ന്റെ അഭിപ്രായങ്ങൾ കൂടി അയപ്പോ ഏകദേശം ഉറപ്പായി.... ഇയാളോട് സംസാരിക്കാനും മറ്റും എന്താ ചെയ്യ, എന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോൾ ആണ് പെടുന്നനെ ലോക്ക് ഡൗണ് വന്നത്. ആഹ് നല്ലത്. പിന്നീട് അന്ന് മുതൽ ഇന്ന് വരെ ചെക്കൻ ഒപ്പമുണ്ട്. Volunteer ആണ്. വിവിധ ഓർഗനൈസേഷൻ ഇൽ തന്റേതായ വ്യക്തി മുദ്ര ,കയ്യൊപ്പ് ചാർത്തുന്ന കുട്ടി.... അതിനേക്കാൾ ഉപരി സ്വയം ചില ആശയങ്ങൾ ഉള്ള ആൾ അങ്ങനെ അങ്ങനെ നിരവധി ഉണ്ട് പറയാൻ.... എനിക്ക്100 ശതമാനം ഉറപ്പാണ് നീ കുട്ടികളെ അറിയുന്ന അധ്യാപകൻ തന്നെ..... പല കാര്യങ്ങളും ഞാൻ അവനോട് തുറന്നു പറയുന്നു... എന്തിനാവും അതൊക്കെ. അറിയില്ല..... എന്തായാലും ഉയരങ്ങളിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കാൻ പറ്റുന്ന അതിന് കഴിവുള്ള ഈ വ്യക്തിത്വമാണ് എന്നെ ആദ്യമായി സുബിൻ ഇക്ക എന്ന് വിളിച്ചത്.... ഓർക്കണം അഞ്ചിലോ ആറിലോ പടിക്കുമ്പോ അയൽപക്കത്തെ കുട്ടികൾ അവരുടെ കാക്കമാരെ ഇക്ക എന്നു വിളിക്കുന്നത് കേട്ട് എന്നെ ഒരാൾ ഇങ്ങനെ ആത്മാർത്ഥ മായി വിളിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന ആഗ്രഹം സാക്ഷാത്കരിച്ചത് അബ്ദുല്ല ഓമറിലൂടെ ആണ്...... ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട് എങ്കിൽ എന്നെങ്കിലും അത് നടക്കും എന്നതിന് പ്രകൃതി തന്നെ ഒരുക്കുന്ന ചില മൂഹർത്തങ്ങള്... പോകെ പോകെ ചെക്കൻ ആശാനെ എന്ന് വിളിക്കുന്നു.... അതും എന്റെ അബ്ദുല്ല വിളിക്കുന്ന ആശാനെ വിളി.... ,,സംഭവം തന്നെ..... എന്തായാലും തന്റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നടക്കട്ടെ... ജന്മദിനാശംസകൾ.

പ്രിയം ❤️

ഈൗൗൗൗൗൗ ചിരിയിൽ ഒരു മായാത്ത നിലാവ് മറഞ്ഞു കിടക്കുന്നുണ്ടല്ലേ?

ഈ ഇതിന്ന് ശശികല ടീച്ചറെ ഒഴിവാക്കിയോ....സുബിൻ ജി ഇങ്ങോട്ട് ഒന്ന് നോക്കിയേ...😃 ഒരുപക്ഷെ എന്നെ ആദ്യമായി സുബിൻ ജി എന്ന് വിളിച്ചത് ഇയാളാവും...ആ വിളി കേൾക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു ഇഷ്ടം തോന്നും... കാരണം എന്നെ ഇതുവരെ അങ്ങനെ ആരും വിളിച്ചിട്ടില്ലലോ...

സ്കൂളിൽ ജോയിൻ ചെയ്യാൻ വന്ന ദിവസമാണ് ഇയാളെ ആദ്യമായി ഞാൻ കാണുന്നത്.. കണക്കിന്റെ മായികലോകത്ത് മെക്ട്രിസും സെററ്റും ട്രിഗനോമെട്രിയും റിയൽ അനാലിസും കഴിഞ്ഞു ആ സ്റ്റാഫ്‌ റൂമിന്റെ വാതിക്കലിൽ തിരക്കുകൾ ഒത്തിരി ഉണ്ടായിട്ടും ഒട്ടും തിരക്ക് മുഖത്ത് കാണിക്കാതെ ശാന്തഭാവത്തോടെ ഇരിക്കുന്ന പ്രിയ ടീച്ചർ... പരിചയപ്പെട്ടപ്പോഴാണ് ആള് വിക്ടോറിയൻ ആണെന്നും ഡിഗ്രി ചെയ്തത് വിക്ടോറിയയിൽ ആണെന്നൊക്കെ അറിഞ്ഞത്. എന്റെ സീനിയർ ആയിരുന്നെന്നും ക്ലാസ്സും കോളേജിലെ ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലും മാത്രം ഒതുങ്ങി നിന്ന ഈ ആളെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു തരാൻ ഒരുപക്ഷെ എനിക്ക് മിഥുൻ ഏട്ടൻ വേണ്ടി വന്നു. ഡിഗ്രി ഒന്നാം വർഷം മുതൽ ആളെ മിഥുൻ ഏട്ടൻ ലൈൻ അടിച്ചത് ആയിരുന്നു എന്നും, ആളോട് ഒരിക്കൽ പോലും തുറന്ന് പറയാൻ വിക്ടോറിയ ഒരു അവസരം നൽകിയിട്ടില്ലെന്നും ഏട്ടൻ എന്റെ ഒരു സ്റ്റാറ്റസ് ന് കമന്റ്‌ ആയി പറഞ്ഞു. എന്തോ വല്ലാത്തൊരു ഉത്തരം മുട്ടലിൽ വിയർത്തുനിൽക്കാൻ മാത്രമേ എനിക്ക് സാധിച്ചുള്ളൂ. ഏട്ടനോട് ആള് ഇവിടെത്തെ മാത്‍സ് ഹയർ സെക്കന്ററി ടീച്ചർ ആണെന്നും ഒരു പാവം കൊച്ച് ആണെന്നും ഒക്കെ പറഞ്ഞു മറ്റു സംഭാഷണങ്ങളിൽ മുഴുകി.

ദിവസവും 6,7 പീരിയഡ് എടുത്തു ക്ഷീണിച്ചു വരുന്ന എനിക്ക് നേരെ വെള്ളം നീട്ടാനും ഞാൻ വെള്ളം ആക്കി കൊണ്ടുവരുന്ന കുപ്പി തരാനും അങ്ങനെ അങ്ങനെ കൂടെയുള്ള ആളുകളുടെ അവസ്ഥ അവർ പറയാതെ തന്നെ മനസിലാക്കുന്ന ഒരു അപൂർവപ്രതിഭയാണ് പ്രിയ ടീച്ചർ ... പലപ്പോഴും വെറുതെ പ്രിയ ടീച്ചറെ കാണുമ്പോ എനിക്ക് എന്റെ അശ്വതി ചേച്ചിയെ ഓർമ വരും.

ആദി മരിച്ചതിന്റെ ഒന്നാം വർഷം തികയുന്ന ദിവസം ഞാനെന്ന ബോധം അബോധത്തിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്ന നിമിഷത്തിൽ എന്നെ കൂട്ടി കൊണ്ട് പോയി ചായ കുടിപ്പിച്ച ഒരാൾ... അത് മാത്രമല്ല കുട്ടിത്തം തോന്നുന്ന സ്വഭാവങ്ങൾക്ക് ഇടയിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് 50 കുട്ടികളുള്ള സയൻസ് ക്ലാസ്സിൽ മാത്‍സ് ബോൾഡ് ആയി എടുക്കുന്നത് കാണുമ്പോ ആ വിഷയത്തോട് ആൾക്കുള്ള ഇഷ്ടവും ഒപ്പം അത് കുട്ടികളിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ കാണിക്കുന്ന വെഗ്രതയുമൊക്കെ എന്നും ഞാൻ ശ്രെദ്ധിച്ചിരുന്നു.

അത് മാത്രല്ല... എടോ താൻ ഉഷാറാണ്... താൻ ഓണപരിപാടിക്ക് ഇടയിൽ ഡാൻസ് കളിക്കുന്നതും അതിനിടയിൽ കീൻ ആയി കുട്ടികളെ നീരിക്ഷിച്ചതും താൻ അറിയാതെ തന്നെ മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകിയ ഡ്യൂട്ടി കളിൽ ഭാഗമാവുന്നതും എല്ലാം എന്തോ ദൂരെനിന്ന് ഞാൻ ഒത്തിരി തവണ നോക്കി സ്വയം ഉള്ളിൽ ചിരിച്ചിട്ടുണ്ട്... ഒരു സന്തോഷത്തിന്റെ പുഞ്ചിരി ഇല്ലേ.....

പക്ഷെ ഇന്റെ ചേച്ചിയോട് എനിക്ക് ഒരു അഭിപ്രായവ്യത്യാസം ഉണ്ട്... പി. എസ് സി നോട്ടിഫിക്കേഷൻ വരുമ്പോ അതിനോട് ശ്രെദ്ധ കാണിക്കാതെ ഇരിക്കുന്നത് എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല... ജോലി പെട്ടന്ന് കിട്ടണം.. എന്നിട്ട് വേണം രമേശേട്ടന്റെ കൂടെ.... ആ കല്യാണത്തിന് ഇക്കും മാഷ്ക്കും അനുപ്രിയ ക്കും ഒക്കെ വരണം..അതോണ്ട് പി. എസ്. സി ടെ കാര്യത്തിൽ no compromise. കേട്ടല്ലോ....

ദവിലോസെ പ്രൊജക്റ്റ്‌ ന്റെ ഭാഗമായി ഊരുകൾ വിസിറ്റ് ചെയ്യുമ്പോ പലപ്പോഴും ഞാൻ മിണ്ടാതെ ഇരിക്കുന്നത് എന്താ എന്ന് ചോദിച്ചില്ലേ.... ആ ചോദ്യമാണ് ഇതുവരെ എന്നോട് ചോദിച്ച ചോദ്യങ്ങളിൽ വെച്ച് എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമായത്.. ഒരു ഉത്തരം മാത്രമേ എനിക്കുള്ളൂ...എന്റെ മുഖത്തു എന്നൊന്നും വരാത്ത ഈ ചെറിയ പുഞ്ചിരി മാത്രം....

ഒരു കൊല്ലമെങ്കിലും വീട്ടിൽ നിൽക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റിയിട്ടില്ല... എല്ലാം പറ്റും... മനസ്സിൽ വിചാരിക്കുന്ന എല്ലാം നടക്കും.... ഉള്ളിൽ ഒത്തിരി വിഷമം കൊണ്ട്നടക്കുമ്പോഴും എന്നും എപ്പോഴും ആരെയും ഒന്നുമറിയിക്കാതെ മുഖത്ത് ഈൗ ചിരി നിലനിർത്തുന്ന മായാത്ത നിലാവ് പൊഴിച്ചു കൊണ്ട് കുട്ടികളിൽ metrics ഉം set ഉം integration നും differentiation നും പഠിപ്പിക്കുന്ന ഇന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മാത്‍സ് ടീച്ചർക്ക് ജന്മദിനാശംസകൾ..❣️

IS KERALA MODEL SUSTAINABLE?

Is KERALA MODEL SUSTAINABLE ?

Pulpre balakrishnan

Review by

 subin.k

In the last week I read a article related to the Kerala model or development which is strongly pointed a debating topic of is Kerala model sustainable or not by pulpre Balakrishnan , professor of ashoka university sionat ,and also the senior fellow of IIM Kozhikode.

He eminently observed the world renowned Kerala model of development and strongly argued it is going with inconsistent manner and it has lot of limitations.

In the last year we  experienced major land slide and a flood with heavy rain. he argued that it is a result of misrepresentation of land acquisition laws and violation of environmental boundaries of Kerala.

And Kerala is the observable state of highest gender differences .He argued that , the quantity of giving education is not a parameter of development in taken in the country's development. Its about social participation. Its about inclusive receiveness of different idea's .In Kerala there is thousands of talented women still in the so called concept of kitchen with enumerous talents  .Here we need to rethink about the concept of social development .

We the state having plenty of environment resources , day by day we spoiled our environment and day by day the rulers of the multi- party system failed to follow the environment laws and regulations. This reflects that's pinarayi vijayan government relaxed the rules of quarrying and mining and related frames.

Here we converts the agricultural lands in to construction sites, thereafter what’s the case of our biospheres? It may silently take a block and will attain the critical stage.

He strictly mentioned that , government should focus on the social development and improving the welfare state of peoples .That's why , it can assure standard of living of the people. 

Throughout his article he silently mentioned about a fact that is the theory of political business cycle that means government policies are stucked on a certain levels and it's has no effect on the society.

By analysing all of these factors  now, is Kerala model is sustainable ? Is not sustainable. ? When we achieve a sustainability on development , absolutely the model is consistent and effective in the perfect manifestation and otherwise it would become a question mark.

ON THE REAL PARADOX OF GROWTH AND DEVELOPMENT UNDER THE VIEW OF AGRICULTURE. ( PUBLISHED ONE IN 5.AM DAILY)

ON THE REAL PARADOX OF GROWTH AND DEVELOPMENT UNDER THE VIEW OF AGRICULTURE.

SUBIN.K

Agriculture is one of the deep root and rich tradition of India, and as well as the bloody emotion of Indian economic system. It is considered as the most important sector of Indian economy both in pre and post independent periods. It is the largest contributor of India’s GDP, accepting the promising factor, still in India, farmers are living in a severe and mild retardation of poverty . It is a paradox that’s have clear cleaverence posse’s that, it is largest contributor for the economic growth of the nation, at the same time ,peasants are living under lack state of compromising factors. Severe and mild retarded poverty is dangerous for the state of wholeness and it’s presence will backs the level of pride that India enjoys in the happiness index also. It would majorly affects the state of happiness and also the level of livelihoods and state of worships and attitude also. These  people’s, rurals major part of Indian population, still deeply inherited on the common life’s and living standards, and their consumption patterns are make an effective existence of our country’s whole income statements. We know ,that common man can’t afford the inflationary pressures of market forces and they are not ready to wait until the automatic transmission mechanism happens, and the market continues to work favourably and considering they all are Swelling in the black phases of Indian development.

We want understand ,the economic growth in India is just a number, which only considers the level of production. Economic growth doesn’t considers the state of mind of peoples and well being of peasants. That’s why we still the peasants the common man, living under the mild, severe and retarded poverty conditions. We know, day by day there are so many economic policies are put forward by the government of India, which is active or passive, or long term or short term, what ever it is, not working under the root cause of problem what exists in the society. Day by day policy makers arise their voice for making an entity of political dilemmas and they encourages innovations by name and always taking path for the transforming India. Transforming India ,still needed one, but transforming path ,way path for the road is clearly transformed? It’s not. The sectorial education, which is agriculture or industry, or in the service sector are not on the right path. India peached on the involuntary and disguised unemployment....Most of them are under the state of obvious error and useless truism. It will rooting negative externality to state of economy. We need a transforming education which strongly rooted on the interdisciplinary aspect ,and it should popularized and also wants to burn the traditional system of education. The new system should incorporates with the entrepreneurial skills and management efficiency, more on agriculture that time onwards ,it would provide job for the social benefit and output. Then onwards ,we will incorporates the Technological and innovation model of prosperity to the rethinking economics in a sustainable and inclusive manner .When that philosophy come to act, will actually put forward prosperity of farmers become the prosperity of entire economic system. It will enhance production, level of attitude and thinking and also, this revolutionary activism ,will quench the hunger of  hungry persons, and touch the heart of every common man truly manner ,can also wipe out the philosophic and strategic version of political business cycle.

ഇറ്റിറ്റു വീഴുന്ന ഓട്ടിൻ വക്കിലെ വസന്തം

ഇറ്റിറ്റു വീഴുന്ന ഓട്ടിൻ വക്കിലെ വസന്തം.

സുബിൻ .കെ

കുറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷമാകും... കണ്ണുകൾ നിറച്ച് ഞാനൊരു മഴ കാണുന്നത്.....കുത്തി നോവിക്കുന്ന വേദനയോടെ ചെറുതെങ്കിലും....അല്ല ഒരു വലിയൊരു മഴ ഞാൻ കണ്ടു.....മടുത്തു തുടങ്ങിയ ഓൺലൈൻ ക്ലാസ്സുകളെ തലോടുന്ന വിദ്യാർത്ഥിയുടെ വേഷം ഒരിടത്തു അണിയുമ്പോൾ...ഊർജ്ജം നൽകുന്ന ശബ്ദപ്രസരിപ്പായി മറ്റൊരു വശത്ത്, ഏറെയില്ലെങ്കിലും വിരലിൽ എണ്ണാവുന്ന കുട്ടികളുമായി മല്ലടിക്കുന്ന ഈ ഞാൻ, തിരക്കുകൾക്ക് എല്ലാം താത്കാലിക വിരമാമിട്ട സമയം...രാത്രി ഒരു 8.30 ഓടെ അതിശക്തമായ ഒരു മഴ പെയ്തു.... കാറ്റിൽ ഞാൻ തന്നെ പറന്നുപോവുമോ എന്ന ഭയം എന്നെ വല്ലാതെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു... കണ്ണുകൾ മെല്ലെയൊന്ന് മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു....ചിതൽകൊണ്ടുപോയ ഉത്തരം എങ്ങാനും വീണു പോവുമോ? ഇല്ലെന്ന് മനസിന് ഒരു ബലം കൊടുത്തു.....കാറ്റ് ശക്തിയാവാൻ തുടങ്ങി... മൊബൈൽ ഓഫ് ആയത് കൊണ്ട് മഴയെ ...കണ്ണുകൾ കൊണ്ടും കാതുകൾകൊണ്ടും പച്ചയായ ശരീരം കൊണ്ടും ഞാൻ അനുഭവിക്കുകയായിരുന്നു...

ഒന്നിന് പുറകെ ഒന്നായി വരുന്ന എന്റെ വേവലാതികൾ ഞാനവിടെ മറന്നു....ഞാൻ എന്നെ തന്നെ മറന്നു...മഴ നനഞ്ഞു ചിറക് ഒട്ടി ബുഷിന്റെ താഴെ വെച്ച കൂടിൽ പൂത്താൻകിരികൾ അടി കൂടുന്നത് കാണുന്ന ഞാൻ ഓർത്തു.... ഇവർ ഈ മഴ കാണുന്നില്ലേ... എന്ന്... ചിലപ്പോൾ പരസ്പരം വഴക്കുകൂടുന്നതിന്റെ ഇടയിൽ അവർ മഴ ആസ്വദിക്കാൻ മറന്നു കാണും...ഞാൻ ഒരുമിനിഷം ഓർത്തു, ഏതാണ്ട് മനുഷ്യരും ഇങ്ങനെ അല്ലെ.... ചെറിയ പിണക്കങ്ങൾ മനസ്സിലിട്ടു വലുതാക്കി വലുതാക്കി പുറത്തു നടക്കുന്ന എല്ലാത്തിനോടും ഒരു വിരുദ്ധത സ്വീകരിക്കുന്ന സമൂഹമല്ലേ നമ്മുക്ക് ചുറ്റും?....ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ വീണ്ടും ഞാൻ മഴയെ നോക്കി... എന്റെ കാലുകൾ വിറക്കുന്നുണ്ട്... ഈർപ്പം വീണ് കുതിർന്ന എന്റെ കാലുകൾ..... എന്റെ വസ്ത്രം മുഴുവൻ ചെറിയ മഴത്തുള്ളികൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു... എന്റെ രോമങ്ങൾ എന്നെ തലോടുന്ന പോലെ...മഴ എന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു തുടങ്ങി..... മഴത്തുള്ളികൾ വീഴുമ്പോൾ പണ്ടെനിക്ക് സ്കൂളിൽ നിന്നും കിട്ടി ഞാൻ കുഴിച്ചിട്ട കുമിൾ മരം കാണിക്കുന്ന വാത്സല്യത്തിന്റെ സന്ദേശവും.... മുറ്റത്തെ കുമ്പളവള്ളിയിൽ കണ്ട സൗമ്യതയും... മത്തൻ ഇലകളിലെ അഭിമാനവും.... അരിമുളകിൽ ഞാൻ കണ്ട സമാധാനവും ...എന്തിനേറെ എന്റെ മുഖത്ത് വിടർന്ന തെളിച്ചവും ഞാൻ അടുത്തറിഞ്ഞു...ഒരു സുഖം....ജീവിതത്തോട് തോന്നുന്ന വിരസത മാറ്റിയ സുഖം ...

കൊറോണ പടർത്തിയ വിരസത മാറ്റി... പുത്തൻ ഉന്മേഷം കിട്ടിയപ്പോലെ... രാവിലെ മാതൃഭൂമിയിൽ വന്ന ആ വാർത്ത ഞാൻ ഓർത്തുപോയി... ഓൺലൈൻ മാറ്റിയ മനുഷ്യ മനസുകളുടെ ഗതിയെ പറ്റി ചിന്തിച്ചു പോയി....ഉള്ളിൽ ഹാളിൽ സഫാരി ചാനലിൽ ഹംപിയിലേക്കുള്ള യാത്ര പോവുകയാണ്...എന്റെ മനസ്സ് പണ്ട് കോളേജിൽ നിന്നും ഹംപിയിലേക്ക് പോയ യാത്ര ഓർത്തു.... കല്ലുകളോട് സംസാരിച്ചു....ശിലകളെ കണ്ട്.... വഴിവക്കിൽ കൂനികൂടി ഇരുന്ന് വയറൊട്ടി ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ ഗ്രാഫിൽ ഏറ്റക്കുറച്ചിൽ തീർത്ത മനുഷ്യജീവിതത്തെ നേരിട്ട് കണ്ടുള്ള ആ യാത്ര ഓർത്തുപോയി... മൈലുകളോളം നീളമുള്ള പാടത്ത് കൃഷിചെയ്തിട്ടും രക്ഷപെടാൻ പറ്റാത്ത നിസ്സഹായരായി ജീവിതം തള്ളി നീക്കുന്ന ചില കോലങ്ങളെ നേരിൽ കണ്ട യാത്ര ഓർത്തുപോയി.... ടി. വി യിൽ ഹംപിയിലെ ഓരോ സ്ഥലവും വിശദീകരിച്ചു പറയുന്നുണ്ട്.. ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ചൂടിൽ സൈക്കിൾ ഓടിച്ചു പോവുന്ന ആ പാവം പെണ്കുട്ടിയെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഓർത്തു.... അവിടെ ഇങ്ങനെയൊരു മഴ പെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ ....ആ കല്ലുകളെ ഒന്ന് തണുപ്പിക്കാൻ പറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ.... അവ നൽകുന്ന ആശ്വാസത്തിന്റെ പാഠം ചെറുതൊന്നും ആവില്ല...

 ചില മനസുകളിലേക്കുള്ള ആത്മമായ തെളിഒഴിക്കൽ യജ്ഞമാവും അത്....മഴ കുറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.   മുറ്റത്തെ മുല്ലചെടിയിലെ മുല്ലകൾ ഇന്ന് നേരത്തെ മണം പടർത്താൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു... ആ ഗന്ധം എന്നെ വല്ലാതെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു... ടി. വി യിൽ ഹംപി യാത്രയും തീരാറായി... മഴ അവസാന തുള്ളിയും വാർത്തിട്ടു...

 ഞാൻ എന്റെ ഉത്തരത്തിലേക്ക് നോക്കി...ഓടിന്റെ മുകളിൽ നിന്നും ഊർന്നു വീഴുന്ന മഴയുടെ അവസാന തുള്ളിയെ കണ്ണിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ ധ്വനിയൊളിപ്പിച്ചു നോക്കി നിന്നു ഞാൻ..

 മഴ തോർന്നതിന് ശേഷം ഓടിൽ നിന്നും തുള്ളി വീഴുന്ന  അവസാനത്തെ മഴത്തുള്ളിയുടെ താഴേക്ക് പതിക്കുന്നതിനുള്ള മടിയും... താഴെ പതിച്ച തുള്ളി തന്റെ കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം അലിഞ്ഞു ചേരുന്നത് കാണാനും ഒരു ഭംഗിയാണ്... മുകളിൽ പിന്തുടർന്ന് ഒരാൾ കൂടി അവർക്കൊപ്പം ചേരാൻ വേണ്ടി തക്കം പാർത്തു നിൽക്കുന്നു......മനുഷ്യരും ഇങ്ങനെയാണ്...എന്നും പുതിയ ആളുകൾ നമ്മളിലേക്ക് വന്നുകൊണ്ടിരിക്കും... പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കാൻ.  പുതിയ സന്ദേശങ്ങൾ നൽകാൻ.. ചില മഴ വരുന്ന പോലെ...ചിലത് ശാന്തമാവും... ചിലത് താളാത്മകവും സംഗീതാത്മകവും ആവും. ചിലത് പുറമെ ഭംഗിയുള്ളതും അകമേ എന്തെങ്കിലും ഒളിപ്പിക്കുന്നതും ആവും... ചിലത് ഒരു നീണ്ട കാലത്തെ സങ്കടവും സന്തോഷവും വിളിച്ചോതാനും പങ്കുവെക്കാനും വരുന്നതാവും.....ചിലത് നമ്മളെ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പഠിപ്പിക്കാൻ കൂടിയാകും... എന്നാലും... എല്ലാം ഒരു ഭംഗിയാണ്... സാഹോദര്യത്തിന്റെ സമത്വത്തിന്റെ അതിലുപരി ചില വെളിച്ചം പടർത്തുന്ന തെളിമയുള്ള സന്തോഷങ്ങൾ ആവും എല്ലാം....

എന്റെ ചെറിയ യാത്രകൾ മനുഷ്യരിലേക്ക്

പഠിക്കാൻ അത്ര മിടുക്കൊന്നും കാണിക്കാത്ത കുട്ടിയായിരുന്നു സാറേ ഞാനും...

ഞാൻ ഇടപ്പെട്ടു.. ഈ സർ വിളി വേണോ? പിന്നെ...

നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്, എന്റെ പേര് വിളിക്ക്..

വളരെ അപ്രതീക്ഷിതമായിട്ടാണ് അന്ന് ഞാൻ ആദർശിനെ(പേര് മാറ്റിയിട്ടുണ്ട് ) കാണുന്നത്..മണ്ണാർക്കാട് നിന്ന് കൂട്ടിലക്കടവ് ബസ് യാത്രക്കിടയിൽ ബസിലെ ഉന്തിനും തള്ളിനും ഇടയിൽ ഒരു സീറ്റ്‌ കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ അങ്ങോട്ട് വെച്ച് പിടിക്കുകയായിരുന്നു. അവിടം ഇരിപ്പിനിടയിയിലെ ആസ്വാദനത്തിന്റെ വെട്ടങ്ങൾ ആ പൊരിവെയിലിനിടയിലും അറിഞ്ഞവസ്ഥയിൽ എന്തെന്നില്ലാത്ത നിലയിൽ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോഴാണ് തോട്ടടുത്ത് ആദർശ് ഇരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധയിൽ പ്പെട്ടത്.

ബി. എഡ് ന് പഠിച്ചിരുന്ന സമയത്ത് ഞാൻ എക്സലന്റ് എന്നൊരു ട്യൂഷൻ സെന്ററിൽ ക്ലാസ്സ്‌ എടുത്തിരുന്നു. അന്ന് അവിടെ പ്ലസ്‌ ടു വിന് ട്യൂഷൻ വന്നിരുന്ന കുട്ടിയാണ് ആദർശ്.

ചുരുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, എന്റെ ക്ലാസ്സിലെ പെൺകുട്ടികൾ പലപ്പോഴും ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും ആദർശിനെ നോക്കുന്നതും അവനോട് സംസാരിക്കാൻ വെമ്പൽ കൊള്ളുന്നതും ഒക്കെ മൂന്നോ നാലോ പേർ മാത്രമുള്ള ഞങ്ങളുടെ സ്റ്റാഫ്‌ റൂം സംസാരങ്ങളായി മാറികഴിഞ്ഞിരുന്നു. സന്തോഷം മുഖത്തു ഇല്ലാത്ത ഒരു പയ്യനാണ് അവൻ എന്നും ഒത്തിരി കഴിവുകൾ ഉണ്ടായിട്ടും അവസരങ്ങൾക്ക് പിന്നാലെ പോവാത്ത ഒരു കുട്ടിയാണ് അവനെന്നുമൊക്കെ എനിക്കറിയാം. മെല്ലെ മെല്ലെ ആ പ്ലസ്‌ ടു ക്കാരൻ അവിടെയുള്ളവരുടെ എല്ലാം പ്രിയപെട്ടവനായി മാറിയിരുന്നു. കൂടെ എന്റെയും.

ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു പോരുമ്പോൾ കാക്കുവിന്റെ കടയിൽ നിന്ന് നാരങ്ങാ വെള്ളവും പപ്പ്സും വാങ്ങി ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കഴിക്കുകയൊക്കെ ചെയ്തിരുന്നു. തൊണ്ട പൊട്ടി ക്ലാസ്സ്‌ എടുത്തു ക്ഷീണിച്ചു സർ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു എന്നെ ബൂസ്റ്റ്‌ ചെയ്ത് ഭക്ഷണം കഴിപ്പിക്കാൻ അവൻ കാണിക്കുന്ന ഒർജിനൽ വാശിയുണ്ട്... അത് കാണുമ്പോഴേ എന്റെ വയർ നിറയും. അത് കാണാൻ വേണ്ടി ഞാൻ കാകുവിന്റെ കടയിൽ അവനെ കൂട്ടി പോവുന്നത് ഒരു പതിവ് ആക്കി മാറ്റിയിരുന്നു.

വെറും നാലോ അഞ്ചോ മാസമാണ് ഞാൻ അവിടെ ക്ലാസ്സ്‌ എടുത്തുള്ളൂ. അതിനുശേഷം ആദർശിനെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടേഇല്ല. ആ കൊല്ലത്തെ പ്ലസ് ടു റിസൾട്ട്‌ വന്നപ്പോൾ അവന് തരക്കേടില്ലാത്ത മാർക്ക്‌ കിട്ടി കാണുമെന്നു എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. അവനെ ഓർത്തെങ്കിലും മാർക്ക്‌ അന്വേഷിക്കാൻ അവന്റെ നമ്പർ ഒന്നും കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

അതിന് ശേഷം ദേ... ഇന്നാണ് ചെക്കനെ കാണുന്നത്. 4 കൊല്ലത്തിനു ശേഷം. ബസ് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. സാറേ.. സർ എങ്ങോട്ടാ..

ഡാ.. വീട്ടിൽ ഇരുന്ന് ബോർ അടിച്ചപ്പോ പുറത്ത് ഇറങ്ങി. ബസ് കണ്ടു കേറി.

സർ ടെ ലുക്ക്‌ ഒക്കെ ഫുള്ള് മാറി.. ഇതെന്താ ഷോർട്സ് ഒക്കെ ഇട്ടിട്ട്.

അല്ല പിന്നെ നടക്കാൻ ഇറങ്ങിയ ഞാൻ... ബസ് കണ്ടപ്പോ ബസിൽ കേറി... അപ്പോ ജീൻസ് ഒക്കെ ഇടുമോ...

നീ ഇപ്പോ എന്തിനാ പടിക്കണേ...

എന്റെ ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞു.

കോയമ്പത്തൂരിലെ ഒരു കോളേജിൽ ആയിരുന്നു. ഓൺലൈൻ ക്ലാസ്സ്‌ ആയിരുന്നു സെക്കന്റ്‌ ഇയർഉം തേർഡ് ഇയർ ഉം.

അതോടെ ലൈഫ് ഫുള്ള് മാറി. അച്ഛൻ മരിച്ചു. പണിക്ക് ഇറങ്ങേണ്ടി വന്നു.

ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഒത്തിരി പ്രേശ്നങ്ങൾക്ക് നടുവിലാണ് ചെക്കൻ എന്ന് മനസിലായി.

അവന്റെ സ്റ്റോപ്പ്‌ എത്തുന്നു.

സർ ഇവിടെ ഇറങ്ങുന്നോ? ഞാൻ ഇല്ല പറഞ്ഞു. എന്നാ ഞാനും സർ ടെ കൂടെ വരാ... പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പൈസ എടുത്തു അവന്റെ പൈസ കൂടെ കൊടുത്തു. ബസ് നിർത്തുന്നത് എവിടെയാണോ അവിടം വരെ. പണിക്ക് പോയി ക്ഷീണിച്ചു വരുമ്പോ അമ്മ ചോർ ഇണ്ടാക്കി വച്ചു കാണും. അത് കഴിക്കും.. ക്ഷീണം കൊണ്ട് കിടന്നു ഉറങ്ങും.

ഈ ഡയലോഗ് ഞാൻ എവിടെയോ... ഡാ ചെക്കാ ഇജ്ജ് ജൂൺ സിനിമയിലെ ഡയലോഗ് പറയുക യാണോ?

എന്നെ നോക്കി അവൻ ചിരിച്ചു.

കിട്ടിയ പണിക്ക് ഒക്കെ പോവും... പൈസ ഉണ്ടാക്കണം.. വീട് വെക്കണം..

ഇതൊക്കെ പറയുമ്പോ അവന്റെ കണ്ണിൽ ഒരു തീ ഉണ്ടായിരുന്നു..

പണ്ട് ചിരിച്ചു കളിച്ചു എന്റെ കൂടെ വന്ന് പപ്പ്സ് കഴിച്ചിരുന്ന ആദർശ് ആയിരുന്നില്ല അത്.

ജീവിതം പഠിപ്പിച്ച നിസ്സംഗതകളിൽ നിന്നും ജീവിക്കാൻ പഠിച്ച ഒരാളുടെ ഉശിര് അവനിൽ ഞാൻ കണ്ടു.

പുറത്തുള്ള കാഴ്ചകളും ആളുകളും സംസാരത്തിൽ വന്നു. പഴയ പല ഓർമ്മകൾ മാറ്റിനിർത്താൻ പറ്റാത്ത വിധം കൂട്ടിചേർത്തു. അവന്റെ വിശേഷങ്ങൾ മനസ്സ് നിറയെ കേട്ടു.

ബസ് കൂട്ടിലക്കടവ് എത്തുന്നു. അവിടെ നിന്ന് വലത് വശത്തേക്ക് തിരിയുമ്പോൾ ഒരു പാലമുണ്ട്. രണ്ട് ദേശങ്ങളെ തമ്മിൽ കൂട്ടിയോജിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പാലം. അതിനടുത്തുള്ള ചായക്കടയിൽ നിന്ന് 2 ചായ പേപ്പർ ഗ്ലാസിൽ വാങ്ങി. ഒരു പരിപ്പ് വടയും..

ഞങ്ങൾ അതും പിടിച്ചു മുന്നിലേക്ക് നടന്നു.. പാലത്തിന്റെ നടുക്ക് നിന്ന് ആ സായാഹ്നത്തിൽ പരിപ്പ് വട രണ്ടായി പങ്കുവെച്ച് ചായ മോന്തി.. കുറച്ചു നേരം ആ ചായയുടെ തണലിൽ ഞാൻ അവനെ നോക്കി.. അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ചായയുടെ പത നിക്കുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം ഓർമ വന്നു. പണ്ടും അവൻ അങ്ങനെയായിരുന്നു. ചായയുടെ പത ചുണ്ടിൽ വെച്ച് ചായ മോന്തുന്ന ആദർശിനെ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ശെരിക്കും സന്തോഷം തോന്നി. അവൻ ജീവിക്കുന്നുണ്ട് അവനു വേണ്ടി. ജീവിതം പ്രാരാബ്ദം കൊണ്ടുപോവുമ്പോൾ നമ്മളെല്ലാം മറക്കുന്നൊരു പ്രതിഭാസമാണ് ജീവിക്കാൻ.. എന്നിട്ട് അവസാനം അതും പറഞ്ഞു വിഷമിച്ചു നടക്കുന്ന ഒരു അപൂർവത എല്ലാവരിലും ഉണ്ട്.. ഈ എന്നിലും.. ചെറിയ നിമിഷങ്ങൾ ആവാം. അവ നമ്മളുടേത് ആക്കാൻ നോക്കുക.

അവനൊരു ആഗ്രഹം പറഞ്ഞു. ഒരു പി. ജി ചെയ്യണം എന്ന്. ഡിസ്റ്റൻസ് ആയി പഠിക്കാൻ പറഞ്ഞു ഞാൻ. പഠിക്കാൻ അത്ര മിടുക്കുള്ള കുട്ടിയൊന്നും അല്ല ഞാൻ.പഠിക്കാൻ അത്ര മിടുക്കൊന്നും കാണിക്കാത്ത കുട്ടിയായിരുന്നു സാറേ ഞാനും... പക്ഷെ ഇന്ന് എനിക്ക് പഠിക്കാൻ തോന്നുന്നുണ്ട്. ഡിസ്റ്റൻസ് ആയി പഠിക്കാൻ ഉള്ള മാർഗങ്ങൾ പറഞ്ഞു കൊടുത്ത്... സമയം വൈകുന്നു. അവിടെന്ന് ലാസ്റ്റ് ബസ് പുറപ്പെടാൻ സമയം ആവുന്നു... ബസ് കേറി തിരികെ പൊന്നു.. തിരികെ പോരുമ്പോൾ ഞാൻ അവന്റെ നമ്പർ ചോദിച്ചു. അവൻ എന്നോട് എന്റെ മെയിൽ. ഐഡി ചോദിച്ചു.

ഞാൻ കൊടുത്തു. അവൻ നമ്പർ തന്ന്.. പക്ഷെ ഞാൻ സേവ് ആക്കിയില്ല. അവന്റെ വീട് എവിടെയാ ന്ന് ഇനിക്ക് കാണിച്ചു തന്ന്.. അത് മതി...

എന്റെയെന്ന് തോന്നുന്ന ചില കുട്ടികൾ ഉണ്ടാവില്ലേ... അങ്ങനെയൊരാളെ കണ്ട് മുട്ടിയ, കണ്ട് കിട്ടിയ അവസ്ഥയിൽ ആ ബസിൽ ഞാൻ എന്റെ ജീവിതം പഠിക്കുകയായിരുന്നു... ഇറങ്ങി പോവാൻ ആ ബസ് പറയുന്നത് വരെ....

NB: LIFE ആണ് പല സാഹചര്യവും വന്നേക്കാം.. പക്ഷെ ജീവിക്കുക നമ്മുക്ക് പറ്റുന്നത് പോലെ.. എന്റെ ചെറിയ യാത്രകൾ മനുഷ്യരിലേക്ക് തുടരും.